صفحه نخست
درباره ما
آموزش
معرفی خدمات
تماس با پزشک
آخرین رویدادها
فواید زردچوبه
🔶محققان با بررسی فواید احتمالی زردچوبه، به حقایق جالبی دست یافتند. مصرف تنها یک قاشق چای خوری زردچوبه در غذا می تواند باعث تغییر بزرگی بر روی ژن هایی که با بروز سرطان، آلرژی و حتی افسردگی شود. اما جالب تر از آن این است که مصرف قرص یا...
ادامه خبر
استفاده بیش از اندازه از مکمل ها می تواند شانس ابتلا به سرطان را افزایش دهد
در مجمع سالانه انجمن مطالعات سرطان امریکا که در فیلادلفیا برگزار شد، شواهدی ارائه شد که نشان می داداستفاده بیش از اندازه از مکمل های غذایی به خصوص مکمل های بتاکاروتن ، فولیک اسید و ویتامین E می تواند خطر ابتلا به سرطان را افزایش دهد. استفاده بیش از حد از...
ادامه خبر

تماس با پزشک
روزهای شنبه، دوشنبه و چهار شنبه از ساعت 16 الی 20 با تعیین وقت قبلی
نشانی: تهران - خیابان فاطمی غربی - بعد از چهار راه کارگر - نبش سیندخت شمالی - پلاک 13 - طبقه 3 - واحد 7
تلفن: 66569588-021 ، 66569587-021

محل تبلیغات


ورزش و سرطان



ورزش و سرطان


در گذشته، اغلب پزشک به افراد مبتلا به بیماری های مزمن (بیماری که ممکن است یک فرد برای مدت طولانی با آن درگیر شود، مانند سرطان یا دیابت) توصیه می کرد که استراحت کنند و فعالیت بدنی خود را کاهش دهند. اگر فعالیت، باعث درد، ضربان قلب سریع یا تنگی نفس شود این توصیه کاملاً بجا ومناسبی است؛ اما تحقیقات جدید نشان داده است که ورزش در طول دوره درمان سرطان نه تنها بدون خطر و امکان پذیر است، بلکه می تواند باعث بهبود عملکرد فیزیکی و کیفیت زندگی فرد شود.

استراحت بیش از حد می تواند منجر به از دست دادن عملکرد مناسب بدن، ضعف عضلانی و کاهش میزان حرکت شود. بنابراین امروزه بسیاری از تیم های مراقبت های سرطانی از بیماران خود درخواست می کنند که در طول درمان سرطان تا حد ممکن فعالیت داشته باشند. برای بسیاری از افراد داشتن فعالیت فیزیکی پس از درمان نیز بسیار مفید ارزیابی شده است.


راه هایی که ورزش منظم می تواند در طول درمان سرطان کمک کننده باشد


·  حفظ  یا بهبود توانایی های جسمی (چقدر خوب می توان از بدن برای انجام کارها استفاده کرد)

·  بهبود تعادل، کاهش خطر افتادن و شکستن استخوان

·  حفظ عضلات در برابر ضعف ناشی از بی تحرکی

·  کاهش خطر ابتلا به بیماری های قلبی

·  کاهش خطر ابتلا به پوکی استخوان (استخوان های ضعیف تری که احتمال بیشتری دارند)

·  بهبود جریان خون به پاها و کاهش خطر لخته شدن خون

·  کاهش وابستگی به دیگران برای کمک به فعالیتهای عادی روزمره زندگی

·  افزایش اعتماد به نفس

·  کاهش خطر ابتلا به اضطراب و افسردگی

·  کاهش تهوع

·  بهبود توانایی در حفظ ارتباطات

·  کمتر شدن علائم خستگی

·  کمک به کنترل وزن

·  بهبود کیفیت زندگی

هنوز چیز زیادی در مورد نحوه عملکرد تمرین و فعالیت بدنی بر ریکاوری از سرطان و یا اثر آن بر سیستم ایمنی بدن نمی دانیم. اما دیده شده است که تمرین منظم و کم فشار به نفع سلامتی  فرد مبتلا به سرطان است.


اهداف یک برنامه ورزشی


در طول درمان


دلایل زیادی برای فعالیت و تحرک در طول درمان سرطان وجود دارد، اما برنامه تمرین هر فرد باید بر اساس آنچه که برای او بی خطر و مناسب است تنظیم شود. همچنین باید فرد فعالیت مورد علاقه اش را پیگری کند. برنامه تمرینی باید هر برنامه ورزشی که قبلا فرد دنبال کرده است باشد، اما باید در نظر گرفت در این شرایط تا چه حد می توان می توان این فعالیت را انجام داد و چه محدودیت هایی وجود دارد.

بعضی عوامل بر توانایی افراد مبتلا برای ورزش تاثیر می گذارد، به عنوان مثال:


·  نوع و مرحله سرطان

·  درمان سرطان

·  بنیه، قدرت و سطح آمادگی جسمانی


اگر بیمارقبل از درمان ورزش می کرده است، به احتمال زیاد باید در طول درمان کمتر از حد معمول یا با شدت کمتری ورزش کند. هدف این است که فرد تا حد ممکن فعال باشد و وزن مناسبی داشته باشد. افرادی که قبل از سرطان به شدت غیرفعال بودند، ممکن است به شروع فعالیت کوتاه مدت و کم شدت، مانند پیاده روی کوتاه مدت نیاز داشته باشند. برای افراد مسن، افرادی که مبتلا به سرطان های منتشر به استخوان ها ، پوکی استخوان ویا مشکلات مربوط به آرتروز یا نوروپاتی محیطی (بی حسی در دست یا پا) هستند، ایمنی و تعادل برای کاهش خطر افتادن و صدمات دیگر مهم می باشند. آنها ممکن است در حین ورزش به یک مددکار یا مراقبت های پزشکی نیاز داشته باشند.

برخی افراد می توانند با خیال راحت برنامه تمرین خود را شروع یا حفظ کنند، اما بسیاری از افراد با کمک یک متخصص ورزش، فیزیوتراپیست یا فیزیولوژیست ورزشی، نتایج مطلوب تری خواهند داشت. پزشک  باید بی خطر بودن ورزش را تأیید کند، از سویی دیگر باید اطمینان حاصل کرد که فردی که با بیمار کار می کند، در مورد بیماری و محدودیت های موجود اطلاع کافی داشته باشد. این متخصصین به طور خاص آموزش دیده اند و می توانند به بیمار در پیدا کردن نوع فعالیتی که برای او مناسب و ایمن است، چگونگی تمرین و مدت زمان فعالیت کمک کنند.

شروع تمرین یا ادامه آن تفاوتی ندارد، پزشک باید برنامه ریزی مناسبی برای پاسخگویی به اهداف و نیازهای بیمار انجام دهد. بهتر است تیم درمانی از یزان فعالیت و تمرین در طول درمان مطلع باشند.


پس از درمان


پس از بهبودی از عوارض درمان


بسیاری از عوارض جانبی در عرض چند هفته پس از درمان سرطان بهبود می یابند، اما بعضی از آنها ممکن است خیلی طولانی تر یا حتی بعد ها ظاهر شوند. اکثر افراد می توانند به آرامی زمان و شدت ورزش را افزایش دهند. آن چه که ممکن است یک فعالیت کم شدت یا متوسط برای یک فرد سالم باشد می تواند به عنوان یک فعالیت شدید برای برخی از افراد پس از درمان سرطان در نظر گرفته شود. به خاطر داشته باشید که شدت متوسط ورزش می تواند ​​به عنوان فعالیتی معادل یک پیاده روی سریع تعریف شود.


زندگی بدون بیماری یا پایداری شرایط بیماری


در طول این مرحله، فعالیت بدنی برای سلامتی و کیفیت زندگی بسیار مهم است. حتی می تواند به افزایش طول عمر افراد نیز کمک کند. شواهد زیادی وجود دارد که نشان می دهد می توان با داشتن وزنی مناسب، تغذیه سالم و فعالیت های مناسب بدنی، خطر ابتلا به سرطان ثانویه  و سایر بیماری های مزمن را کاهش داد. برای اطمینان از این فواید احتمالی، به تحقیقات بیشتری نیاز است.

انجمن سرطان آمریکا توصیه می کند که پس از درمان این اقدامات صورت گیرد:


·  ورزش منظم

·  پس از تشخیص، از بی تحرکی جلوگیری شده و فعالیت های عادی روزانه انجام شود.

·  بهتر است زمان ورزش حداقل 150 دقیقه در هفته باشد.

·  حداقل 2 روز در هفته تمرین های قدرتی انجام شود.


مطالعات زیادی به تأثیر فعالیت بدنی بر عود مجدد سرطان و بقای طولانی مدت پرداخته اند. (عود سرطان، سرطانی است که پس از درمان دوباره ظاهر می شود). دیده شده است که پس از درمان، ورزش برای بهبود آمادگی قلبی عروقی، قدرت عضلانی، وضعیت بدن، خستگی، اضطراب، افسردگی، اعتماد به نفس، شادابی بسیار مفید می باشد. حداقل 20 مطالعه بر روی افراد مبتلا به سرطان پستان، کولورکتال، پروستات و تخمدان نشان داده است که در مقایسه با افراد کم تحرک، افرادی که فعالیت فیزیکی مناسبی دارند کمتر در خطر ابتلا به عود سرطان بوده و طول عمر طولانی تری دارند. به منظور روشن کردن تأثیر ورزش به تحقیقات بالینی تصادفی بیشتری نیاز است.

افرادی که پس از درمان دچار اضافه وزن یا چاقی هستند باید مصرف غذاهای با کالری بالا و نوشیدنی ها را محدود کرده و فعالیت بدنی خود را افزایش دهند تا وزنشان کاهش یابد. ممکن است وزن کسانی که برای سرطان های گوارشی یا ریه تحت درمان قرار گرفته اند کمتر از حد استاندارد باشد؛ به همین دلیل نیاز است تا وزن بدن خود را تا حد استاندارد افزایش داده، اما در عین حال همچنان ورزش و تغذیه مناسب از اهمیت زیادی برخوردار می باشند. هر دو گروه باید مقادیر مناسبی سبزیجات، میوه ها و غلات کامل مصرف کنند. اثبات شده است که چاقی با افزایش خطر ابتلا به برخی از سرطان ها مرتبط است، مانند ارتباط  با عود سرطان سینه و ممکن است در عود مجدد سایر انواع سرطان نیز دخالت داشته باشد. ورزش می تواند کمک کند تا فرد وزن مناسبی داشته باشد.


زندگی با سرطان پیشرفته


برخی از فعالیت های بدنی می تواند کیفیت زندگی افراد مبتلا به نوع خاصی از سرطان را حتی اگر پیشرفته باشد (به بسیاری از مناطق گسترش یافته و یا دیگر به درمان پاسخ نمی دهد)، بهبود بخشد. اما این به نوع سرطان، توانایی های فیزیکی، عوارض مرتبط به درمان یا سرطان و سایر بیماری ها بستگی دارد. شرایط بیمارمبتلا به سرطان پیشرفته می تواند به سرعت تغییر کند، بنابراین فعالیت بدنی باید بر اساس اهداف، توانایی ها و علاقه مندی فرد باشد.


احتیاط های لازم برای افرادی که پس از درمان می خواهند ورزش کنند


در طول و کمی پس از درمان سرطان


قبل از شروع هر برنامه ورزشی حتماً با پزشک مشورت کرد. این موضوع زمانی اهمیت بیشتری پیدا می کند که یا بیمار در معرض خطر بیماری ریه یا قلب قرار دارد یا ممکن است درمان بر روی ریه ها (مانند داروی بلئومایسین یا پرتودرمانی قفسه سینه)، قلب (مانند داروی داکسورابیسین یا اپیرابیسین) تاثیر بگذارد. حتماً باید تمام جوانب و توانایی های فردی را در تعیین برنامه ورزشی در نظر گرفت.

تیم مراقبت از سرطان در طول درمان خود وضعیت تعداد سلول های خونی فرد را بررسی خواهد کرد.

اگر تعداد گلبولهای قرمز خون کم است (مبتلا به کم خونی است)، نباید ورزش کرد.

در صورتی که تعداد  گلبولهای سفید کمتر از حد معمول است یا داروهایی مصرف می شود که توانایی مبارزه با عفونت را کاهش می دهند، باید تا زمانی که شمار این سلول ها به حد نرمال برسد، از فعالیت در سالن ها و اماکن عمومی پرهیز کرد.

اگر میزان مواد معدنی خون ، مانند سدیم و پتاسیم، طبیعی نیست، نباید ورزش کرد. تغییر غیر عادی این مواد معدنی ممکن است در نتیجه استفراغ یا اسهال زیاد اتفاق بیفتد.

در صورت موافقت پزشک، نوشیدن زیاد مایعات توصیه می شود.

با درد، تهوع یا استفراغ یا هر علامت نگران کننده دیگر نباید ورزش کرد و حتماً باید با پزشک تماس گرفت

در ابتدا بدون صحبت با پزشک نباید بیش از حد متوسط تمرین کرد. باید اشاره شود که فعالیت متوسط، تقریبا معادل یک پیاده روی سریع است.

اگر بیماری سوند یا لوله تغذیه دارد، باید از تماس با آب استخر، دریاچه یا اقیانوس و یا هر آن چه که ممکن است باعث عفونت شود، اجتناب کند. همچنین، به هیچ وجه نباید بر روی عضلاتی که اطراف ناحیه کاتترمی باشد تمرین مقاومتی انجام داد زیرا ممکن است آن را جابجا کند. بیمار باید با تیم درمان در مورد آنچه که برای او بی خطر است صحبت کند.

افرادی که تحت رادیوتراپی هستند نباید در استخرهای حاوی آب کلردار شنا کنند زیرا احتمال تحریک پوست وجود دارد.

در صورت احساس خستگی یا ناآرامی، می توان روزانه 10 دقیقه تمرین سبک داشت.

تمرین باید دور از سطوح ناهموار باشد زیرا می تواند باعث سقوط و آسیب شود.

در صورت ابتلا به پوکی استخوان، انتشار سرطان به استخوان، آرتروز، آسیب های عصبی، بینایی ضعیف، تعادل ضعیف یا ضعف گسترش یافته ، از استفاده از وزنه های سنگین و یا  انجام تمریناتی که بیش از اندازه بر روی استخوان ها فشار وارد می کنند باید جداً اجتناب کرد چرا که امکان آسیب های شدید وجود دارد.

اگربیمار دچار بی حسی در پا یا مشکل تعادلی می باشد، در معرض خطر افتادن قرار می گیرد. به همین دلیل بهتر است به جای استفاده از دستگاهی مانند تردمیل، از دوچرخه ثابت استفاده کرد.

در صورت مشاهده هر یک از علائم  تورم مچ پا، افزایش غیر قابل توضیح وزن ، و یا تنگی نفس در حین استراحت و یا کمی فعالیت، باید پزشک را مطلع کرد.

خونریزی بسیار خطرناک است به خصوص اگر فرد از رقیق کننده های خون استفاده می کند. اجتناب از هر گونه فعالیتی که خطر ابتلا به سقوط یا صدمه را افزایش می دهد ضروری است. تورم، درد، سرگیجه یا تاری دید  نیز از علائمی هستند که بلافاصله باید پزشک مطرح شوند.


چیزهایی که باید قبل از شروع ورزش در نظر گرفت


قبل از هر نوع ورزش، باید با پزشک مشورت کرد  .

حتی یک فعالیت را برای چند دقیقه در روز می تواند بسیار کمک کننده باشد. چقدر طول می کشد تا مدت زمان فعالیت ساده ای مثل راه رفتن به آرامی افزایش یابد. عضلات، زمان کم کردن سرعت فعالیت و استراحت را اعلام می کنند.

بهتر است تمرین ها به صورت کوتاه مدت با مدت زمان مکرر استراحت انجام شوند. به عنوان مثال، انجام چند دقیقه پیاده روی سریع، پس از آن، چند دقیقه پیاده روی ملایم و دوباره افزایش سرعت پیاده روی تا زمانی که 30 دقیقه فعالیت مفید انجام شود. در صورت نیاز، می توان این فعالیت را به سه جلسه 10 دقیقه ای تقسیم کرد که همچنان مفید است.

فعالیت های بدنی که از عضلات بزرگی مانند ران، شکم ، قفسه سینه و کمر استفاده می کنند، بسیار توصیه می شود. ورزش های قدرتی، انعطاف پذیری و هوازی همه بخش های مهمی از یک برنامه تمرینی خوب است.

 تمریناتی مانند تمرین با کش یا وزنه های سبک که به حفظ  توده عضلانی و قدرت استخوانی کمک می کنند و تمریناتی که انعطاف پذیری را افزایش می دهند، بسیار مفید می باشند.

2 تا 3 دقیقه گرم کردن پیش از شروع فعالیت اصلی الزامی است. نمونه هایی از تمرینات گرم کردن عبارتند از: چرخش شانه، بلند کردن دست ها تا بالای سر، پیاده روی آهسته و زانو بلند و پایان دادن تمرین با فعالیت های کششی به مدت حدود 15 تا 30 ثانیه. تنفس عمیق و مناسب در طول ورزش بسیار ضروری است.

باید تا زمانی که بدن توان دارد ورزش کرد، فشار بیش از حد به بدن برای ورزش بیشتر به خصوص دردوره درمان خطرناک است.



موضوعات مرتبط
خستگی در سرطان وراه های مقابله با آن
معرفی پزشک  ||   اخبار و رویدادها  ||   عضویت در سایت
نمایش سایت در زبان های دیگر: Persian